Ze mogen wel weten dat ik ziek ben, maar niet zien. Wanneer u heel ziek bent maakt het verlies van uw haar dan nog iets uit? Ja, héél véél, zeggen de vrijwilligers van de Stichting Puik voor Elkaar!

Reacties lotgenoten

Even voorstellen....
Mijn naam is Orlando Marques Costa en ik ben geboren in Portugal. Ik ben 20 jaar oud en ik woon in Rotterdam sinds 2007. Op 16 jarige leeftijd emigreerde ik naar Nederland met mijn ouders om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Mijn ouders en ik startte met werken bij InterActief, ik pak daar tomaten in en daar ben ik nog steeds werkzaam!

Ik heb altijd een rustig en fijn leven gehad, natuurlijk gebeurde er wel eens iets maar dat waren oplosbare probleempjes. Op 22 juli constateerde ik een bobbel in mijn oksel die gevoelig was. Na een bezoek aan de dokter werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis waar een onderzoek en operatie noodzakelijk was om de diagnose vast te stellen. Dit is Non Hodgkin!

Een maand later begon mijn strijd… chemotherapie! Elke dag een zwaar gevecht. Na verloop van tijd begon mijn haar uit te vallen en mijn zelfvertrouwen werd minder. Ik wil graag een pruik hebben zodat ik normaal over straat kan en je niet direct ziet dat ik ziek ben. Maar zo’n pruik is voor mij erg duur en ik kon deze niet betalen.

En toen kwam toch zon achter de wolken vandaan, mijn projectmanager vertelde mij dat haar collega, Ingrid, vrijwilligster was bij Puik voor Elkaar! Ik meldde mij aan bij Puik voor Elkaar en ik werd door de medewerkers van InterAcief direct geholpen. Die weten natuurlijk ook van mijn ziekte af en gaven alle benodigde informatie door, dat was gezien mijn taalbarrière heel fijn.

Gister belde vrijwilligster van Puik voor Elkaar, Yolanda mij om te vertellen dat ik was geselecteerd! En toen ging de zon schijnen en toverde sinds lange tijd een glimlach op mijn gezicht! En ik ben niet van plan om die glimlach te verliezen, want als er mensen zoals de vrijwilligsters van Puik voor Elkaar vechten voor mijn glimlach dan zal ik met al mijn kracht vechten tegen deze strijd!

Ik weet niet hoelang het gaat duren maar vechten zal ik ook voor de mensen die mij zo helpen om er weer mooi uit te zien! Ik hoop dat er weer een dag komt waarop ik mijn glimlach weer kan doorgeven, dat is mijn grootste wens. Ik hoop dat deze boodschap van hoop andere mensen kracht geeft om door deze vreselijke fase heen te komen. Met mensen zoals van Puik die vrouwen in deze fase hun hand reiken om ons een glimlach te geven en ons brengen naar positieve momenten, deze mensen wil ik met een dikke knuffel bedanken!

Iedereen die dit leest, Hartelijk dank!!

« vorige pagina