Ze mogen wel weten dat ik ziek ben, maar niet zien. Wanneer u heel ziek bent maakt het verlies van uw haar dan nog iets uit? Ja, héél véél, zeggen de vrijwilligers van de Stichting Puik voor Elkaar!

Reacties lotgenoten

Een jaar geleden : deukje in borst.
Diagnose was duidelijk : borstkanker.
Okay, dat hebben er méér…Hoe erg is het is ?
Is het al uitgezaaid ? Moet mijn hele borst eraf ?
O God, toch geen chemo…want dan word ik káál!

In mijn geval al wel 2 aangetaste schildwachtklieren, dus het werd opereren, toen bestralen en daarna toch aan die rottige chemo.
Met onvermijdelijk : totale kaalheid.Nu begon m`n haar na mijn 22e jaar, om nog steeds onduidelijke redenen, uit te dunnen…Dus ik had al niet meer zo`n weelderige haardos….maar helemaal káál is wel even een ander verhaal?!Vanaf het allereerste moment dat ik wist dat ik borstkanker had heb ik daar open over gepraat, maar voelde niet de minste behoefte om duidelijk zichtbaar als ‘kankerwijf’ over straat te gaan.
M.a.w : Ik wilde niet opvallen….Mijn kaalheid was mijn probleem en geen enkele zin om dat met wildvreemden te gaan delen.Gelukkig wel goed aanvullend verzekerd, maar dat is niet genoeg en de rest moet je dan toch zelf betalen…en dan ben je er nog niet….want er komen nog kosten bij voor : onderhoudsspullen van je pruik, slaapmutsjes, huismutsjes en sjawls/buffs. En bv haarbanden en speldjes om de pruik een natuurlijke look te geven…
En als je, zoals ik, niet echt een ruim salaris hebt dan hakt dat er behoorlijk in.

En toen werd ik via het ziekenhuis gewezen op het bestaan van Puike pruik.Na veel aarzelen (want er zijn vast vrouwen die het nog veel moeilijker hebben) toch maar een brief geschreven.
Vooral ook omdat ik dacht : Al jaren word ik aangesproken op mijn vrij dunne haar : Jij hebt eigenlijk ook geen haar ?! Wat is jouw haar dun! Dat ziet er ook niet uit, je haar. Waarom heb jij zo weinig haar?
Wat heb jij raar háár ?!…Valt jouw haar uit of zo ???En dat háár was dus langzamerhand mijn zwakke plek geworden, en hierin werd ik toen door mijn borstkanker `t hardst getroffen :
Want behandeling ervan ging mij mijn eigen dunne haar kosten.Er was zelfs ook nog iemand die meende : Nouja, je wordt dan wel kaal… maar zóveel haar heb je ook weer niet…
Hoe kwetsend kan iemand (waarschijnlijk onbewust) zijn?Er waren er ook die zeiden : Nou, wanneer je eenmaal een pruik hebt doe je `m zeker nooit meer af…
Dan lach je maar wat…Enfin, mijn aanvraag werd gehonoreerd…en via Petra van de Laar haarwerken heb ik inmiddels een fantastisch leuke pruik waardoor ik weer uiterlijk “normaal” door het leven kan.
En echt ook complimenten voor Petra en haar team. Nemen werkelijk alle tijd voor je , en zijn heel erg aardig! Vrouwen die ervoor kiezen met een doekje te lopen… Ik veroordeel hen niet. Het is ieders eigen keuze.
Ik heb de keuze gemaakt om met een pruik door het leven te gaan.Op dit moment groeit mijn haar weer, maar is nog erg kort.

Daar voel ik me niet prettig bij, dus draag buitenshuis nog steeds mijn pruik.Ik kijk nu alleen wel anders tegen vooral middelbare vrouwen aan die wat kort (en soms wat grijzig) háár hebben…
Voorheen dacht ik vaak : Dat zijn zeker van die alto-vrouwen…?!
Maar nu denk ik : Goh, zouden die misschien ook borstkanker hebben gehad…. ? Het gaat nu redelijk met me. En ik krijg weer haar.
Het is een beetje krullend, wat raar is…(Had altijd erg stijl haar?!) Maar het is ook wel wat stugger/dikker en vrij grijs geworden. Grijs kun je verven, natuurlijk…
Zeer benieuwd hoe dat toont wanneer het langer is. Ik vergeet nooit, echt nooit, dat ik káál was. Vreselijk !
Plantte ook `s ochtends gelijk een mutsje op mijn hoofd. Vond het een rotgezicht!
Vind die kaalheid misschien zelfs wel het ergste van die hele chemo, alhoewel dat zeker ook geen pretje is…Maar goed, ik was dan wel kaal, maar gelukkig wel met een Puike pruik!
En ik kan jullie niet genoeg vertellen hoe fijn dat wás en nog steeds ís…die pruik !
Zo mooi dat jullie dit doen.

Nogmaals : Heel erg bedankt!Jackie ( 50 jaar)

« vorige pagina