Ze mogen wel weten dat ik ziek ben, maar niet zien. Wanneer u heel ziek bent maakt het verlies van uw haar dan nog iets uit? Ja, héél véél, zeggen de vrijwilligers van de Stichting Puik voor Elkaar!

Reacties lotgenoten

Hoi lotgenoten,

Mijn naam is wilma en ben 57 jaar. Sinds mei 2012 ben ik helaas bekend met de ziekte kanker.
Door zeel veel spanningen vanwege het verlies van mijn zoon in 2006, ben ik meer gaan roken van de stress.
Ik ben na aanleiding van zeer weinig lucht ( bekend met copd) en snel moe, naar de dokter gegaan.
Deze stuurde mij door om wat onderzoek te gaan doen.
Na 1 week diverse onderzoeken te hebben gedaan en met spanning zitten wachten op de uitslag, werd er een tumor op de longen gevonden, deze tumor zat boven op een ontsteking van de rechter middenlong.
BOEM, ineens staat heel je leven op zijn kop, en weet je niet meer wat je moet doen.
En het enigste wat ik aan de arts vroeg was, ga ik nu dood.
Nee zei ze, natuurlijk niet, we gaan er alles aan doen om u beter te maken.
Er werden al meteen afspraken gepland, met het verwijderen van de tumor.
Deze zou op 17-juni 2012 verwijderd gaan worden, op de dag van mijn eigen verjaardag.
Na een zeer zware ( goed verlopen) operatie, en ontzettend ziek te zijn geweest werden er ook nog diverse chemokuren gegeven, waardoor de mogelijk bestond dat mijn haren uit zouden gaan vallen.
Ik ben toen na de 1ste chemokuur met mijn man naar de kapper geweest, en heb me toen al kaal laten scheren,en toen kwamen ook de tranen tevoorschijn, verschrikkelijk, voor het geval dat ik smorgens wakker zou gaan worden, en dat er plukken haar op mijn kussen zou vinden, en dat wil geen enkele vrouw meemaken natuurlijk.
Maar na 3 chemokuren, zei mijn arts dat alles schoon was, en dat ik aan het herstel kon gaan beginnen. Pffff eindelijk. En dat was in augustus 2012.
Ik vroeg ook nog aan de arts of het nu terug zou komen, en die vertelde mij, dat er nooit met 100% zekerheid gezegd kan worden, dat het helemaal weg is.
Maar na 10 maanden intensief sporten, niet meer roken, en gezond leven, en om de 3 maanden controle., had ik echt iets van yesss, alles gaat goed nu.
Totdat er in juli na een onderzoek een plekje te zien was, maar wisten niet precies wat het was.
Dus toen maar weer de petscan in.
2 dagen later, gingen we naar de arts voor de uitslag, pfff weer met knikkende knieen.
En ja hoor, daar kregen we te horen dat er 5 lymfklieren aangetast waren in de hals tegen de slokdarm, ook de arts vond dit vreemd, dat het al na zo`n korte periode terug is gekomen.
En wat er dan door je heen gaat , is echt onbeschrijflijk, weer die ellende , weer alles op zijn kop, en de grootste vraag, waaraan heb ik dit verdiend, een vraag waar je nooit antwoord op zult krijgen.
Dus we zijn nu weer met chemo kuren begonnen, en het zouden er eigenlijk 4 worden, maar omdat de 3e chemo zo sterk is geweest, en ik er zo ontzettend ziek van was, was de 4e chemokuur niet meer nodig, omdat de 3e al zijn werk had gedaan.

Ook kwam weer de tijd dat ik dus mijn haren weer zou verliezen,en dus hebben we op het internet rondgekeken voor pruiken, en toen zijn we uitgekomen bij puik voor elkaar, een stichting die de pruiken vergoed voor mensen met kanker, hier hebben we contact mee gezocht, en kregen toen het goede nieuws te horen, dat deze volledig door de stichting vergoed zou worden, en dat was voor mij natuurlijk weer een positief bericht, omdat we het financieel niet aan kunnen. maar hier hebben we mee gewacht tot het daadwerkelijk uit zou gaan vallen, dit is tot op heden gelukkig niet gebeurt, en daar ben ik natuurlijk al heel blij mee, dus we hebben het bericht gegeven aan puik voor elkaar, dat we de pruik niet nodig hebben, en dat ze dan de pruik aan iemand anders konden schenken.
Wel zijn we heel dankbaar dat er een stichting is die dit voor de mensen doet.
Nu ik de 4e chemokuur dus niet nodig heb, zal er op advies van de arts wel een 30tal bestralingen nodig zijn, waar we in januari 2014 mee gaan beginnen.
Ik hoop dat dit uiteraard goed zal verlopen, en zal dit dan ook vermelden op de site, puik voor elkaar.
Verders wens ik iedereen met deze ziekte een gelukkig, maar vooral een gezond 2014.

« vorige pagina